Rabb’e yöneliş

Kıymetli dostlarım 4. senemizi doldurmamıza az bir süre kala şöyle bir düşünüp , düşüncelerimi sizlerle paylaşmak istedim.(Biz olarak ele alınacak bir çok husus, benlikten Rabbimize sığınıp, bizliği bize bahşetmesini niyaz ederiz.)

(tarihler: mart 2005 askerlik görevimin bitimi akabinde siteyle yoğun olarak ilginlenme sürecinin başlangıcı - 26 mart 2003 mucize.net alanadının kayıt tarihi)

Kırdığımız, kırıldığımız anlar oldu.Tam koşarken upuzun yere serildiğimiz zamanlar oldu.

Bazen düşünemeyip aksettiremedik, bazense aksettirip anlatamadık (anlaşılamadık).Bazende yanlışı düşünüp, hakkı, hakikatı bilemedik.

Doğruya, güzelliğe ve umuda olan aşkımız (Rabb’e aşk derecesinde yönelme çabamız) bazen çoşarken, bazen ise benliğin o kendini beğenmişmişliği içinde tüm güzellikleri uzaklaştırdı bizlerden.Bazen bilemez idrak edemezken, bazende bilemeyen, hissedemeyen ve idrak edemeyenleri görünce şaşırdık.Halbuki bizde o duruma düştük (Rabbimiz tarafından düşürüldük) ama başkasını o halde görünce şaşıranlardan olduk.

Şaşırışlar , sarsılışlara, karmaşaya sebebiyet verip, ene (benlik) çığlıklarının içinde kaybolup, huzuru özlerken , düşledik, düşündük hani nerde bizlik diye.

Bazen düşerken, düşmenin acısını hatırlayıp terki diyar ettik.
Bazen çok konuştuk, bazende sustuk, susarken konuşmayı unuttuk.

Aslında tüm bu oluşlar hakikatın kendisiydi.Bazen hoşluklar, bazen ise hoş olmayanlar (hatalar) galebe çalacaktı.Çünkü insanlarda, oluşumlarda bulunan buydu.
Hoşlukları benimseyip bağrımıza basarken, hataların bilincinde olup, güzele çevrilmesi olmalıydı amacımız.

Kalbimizde güzellikler oluştuğu vakitlerde bunları size aksettirmeye çalışacağız, bu anlarda bizi en güzel yerinize kabul buyrun olur mu?

Bir süre önce yapılan saldırılardan dolayı yayına ara veren güzide sitemiz itibarhaber.com bu gün (31 ekim 2008) itibariyle tekrar bizlerle.

Göz attığımızda tasarımın sadeleştirildiğini ve yine joomla altyapısı kullanıldığını görmekteyiz.
Yeni haliyle daha bir hoş olduğunu belirtmek istiyorum.
Bir an önce yapım aşamasında olan sayfaların tamamlanmasını ve hayr için oluşacak yeniliklerin devamlılığını diliyorum.

Bu hizmeti bize sunanlara teşekkürü borç bilir, Rabbimizin her daim yâr ve yardımcıları olmasını dileriz.

(Kü­çük­de­dem­den…)

Tam za­ma­nı, bil­men şart o­la­nı bil­dir­me­nin; do­ğum gü­nü­nü kut­lu­yor­sun: İn­san i­çin en ö­lüm­cül has­ta­lı­ğa ya­ka­lan­mış ol­mak; doğ­muş ol­mak­tır!
Ey be­nim ah­mak oğ­lum! Şim­di se­vinç­le tit­ri­yor mu i­çin? Di­yor mu­sun; be­ni ne ka­dar da çok se­vi­yor­lar?..
­Kırk say­fa sev­gi ye­ri­ne kırk say­fa söv­gü ol­say­dı şu­ra­da; kırk ki­şi se­vi­yor o­la­ca­ğı­na kırk ki­şi yer­sey­di se­ni, de­ği­şe­cek­tiy­se yü­rek çar­pın­tın, bil ki i­yi a­dam o­la­ma­mış­sın!
*
­Yet­me­di mi, da­ha da na­si­hat mi is­ti­yor­sun? Pe­ki, a­ma i­yi din­le!
­Dü­ğü­ne gi­den­ler de, ö­lü­me gi­den­ler de bin­se… Va­gon­la­rın­da hay­van­lar da, in­san­lar da ta­şın­sa, t­ren t­ren­dir… T­ren­ler; ray­la­rın­dan çık­ma­dık­la­rı sü­re­ce yol a­lır­lar!
­San­ma ki se­vil­me­ler bit­mez! San­ma ki, se­ni baş­la­rı­nın üs­tü­ne kal­dı­ran­lar as­la bı­rak­maz­lar!.. Şim­di sen; kon­du­rul­du­ğun yer­de, dir­sek­le­rin ka­şın­sa sa­nır­sın; ka­nat­la­rın çı­ka­cak… ki vahh! Hül­ya­la­ra dal­ma, gö­zü­nü aç!
İs­tid­rac ka­bı ke­ra­met kâ­se­si­ne ben­zer… Bi­ri in­san­lık i­çin şi­fa, bi­riy­se i­çe­ni öl­dü­ren ze­hir­dir!
*
Ey poh­poh­lan­mak­tan hoş­la­nan ve i­çin­de ku­dur­muş kö­pek ya­şa­yan “ben” ka­fe­si!.. Bil­mi­yor mu­sun; rüzgâr es­ti­ği za­man çöp­le­ri bi­le ha­va­la­ra kal­dı­rır!..
­Sa­kın o­la ki­bir­len­me! Süs­lü, renk­li u­çurt­ma­la­rı yük­sek­ler­de tu­tup bu­lut­lar­la ya­rış­tı­ran ken­di­le­ri de­ğil; bağ­lı ol­duk­la­rı ip­ler­dir! Rüzgâ­ra ka­nıp i­pi­ni bı­rak­ma! Ye­le ve­ren; ya­ban e­le ver­miş o­lur ken­di­ni!..
*
Ey be­nim toy oğ­lum, to­pal a­tı­mın toy­na­ğı; ku­la­ğı­nı i­yi aç! Se­ni iz­le­yen göz­le­re; “üs­tü­nüz­de kaş var” der­sen, ne ka­dar se­vil­di­ği­ni… Ve se­ni se­ven­ler­den ok gi­bi söz­ler ge­lir­ken, ken­di kal­bi­ne bak­tı­ğın­da; “ne ka­dar sev­di­ği­ni” an­lar­sın!
­Dil­siz ol, tuğ­la­lar a­ra­sın­da e­zil­sen de; sen “harç”sın!..
­Ne ol­duk­la­rın­dan bü­yük gör in­san­la­rı, ne de ol­du­ğun­dan mü­him gö­rün­me­ye ça­lış…
­Hep ol­ma­nın yo­lu “hiç” ol­mak­tan ge­çer, ki sen za­ten hiç­sin! Sa­kın o­la ki­bir­len­me;
­Rüzgâr­la­rın, ha­va­la­ra kal­dır­dı­ğı­nı u­nut­ma, es­ti­ği za­man; çöp­le­ri bi­le!..

Muammer ERKUL

Kaynak: turkiyegazetesi.com/makaledetay.aspx?id=391667