Ben üzüldüğüm,kalbimi mutsuz hissettiğim her anımda o kalbimi;beni yaratan sahibine teslim etmek istercesine kalbimi ona açıyorum.Anlatıyorum sıkntımı derdimi üzüntümü halimi.Rabbim diyorum bak ben geldim kalbimle,kalbimdeki üzünütümle lütfen bize yardım et.sadece sana geldim.kalbimi önüne seriyorum bak haline lütfen yardım et diyorum. biliyorumki o beni hep duyan bir kulak,dinlemekten yorulmayan tek dost,her sırrımı almayı hakeden en büyük sırdaş,kusurlarla günahlarla ona gelen halimi yinede huzuruna kabul edecek kadar büyük,beni yadırgamayacak kadar anlayışlı,öyle büyük ki beni dua etme mertebesine layık görücek kadar, bana dua etmeyi nasip edecek kadar cömert.böyle bir Rabbimiz var ve bizler ona gitmeye bile tembeliz.o bize bizden bile daha yakın durup beklerken 'isteyin vereyim'diye belirtmişken biz hala yalancı geçici vefasız dostluklardan medet umuyoruz.gündüzün şaşası dünya sevdası içinde geçen günlerimizin akşamında yorgun düşüyoruz uyku iyi gelir diye tüm gecemizi uykuya ayırıyoruz.Hayır kapılarının açıldığı Rabbimin belkide sesimizi duymak istediği o kıymetli saatlerden haberdar olmuyoruz.Gece herkes uykudayken kalkmak Rabbim için hazırlanmak onunla konuşmak derdimi üzüntülerimi paylaşmak öyle güzelki.o geçirdiğim zamanlar öyle anlamlı geliyorki bana.Sanki ben ve Rabbim buluşuyoruz ben anlatmaktan yorulmuyorum oda dinlemekten.sonrada huzurundan kalkıyorum.Hayatta dualarım dileğim kabul olurmu olmazmı bilemem. ama olmasa bile, Rabbim istediklerimi vermese, dualarım kabul olmasa bile ben o rabbime verdiğim anların hiçbirinden pişmanlık duymam.
