BORÇ İÇİN DUA

[yldz25]

S.A sevgili dua kardeşlerim siteye bugün girdim ve Allah'ın izniyle biraz olsun rahatladım. Çünkü Mümin'in mümin kardeşine duası kabul olunur inşaallah. Peygamber Efendimiz'in(S.A.V.) söylediği gibi günahsız bir dille dua edelim birbirimize. Banada dua edin Allah rızası için. Ev aldığımız için çalışmak zorundayım ve bir sürü borcumuz var ve aynı zamanda çocuk sahibi de olmak istiyorum (yaşım malum) çocuk ve iş aynı anda olmalı ama nasıl lütfen borçlarımızı kolay ve hızlı bir şekilde ödeyebilmemiz için dua edermisiniz. Allah tüm darda olanların ve bizimde dualarımızı kabul etsin. Allah hepimizin yar yardımcısı olsun.Amin.

[zez]

Allah yar ve yardincin olsun hayirli ve ugurlu gelsin aldiginiz ev. Allah saglikli ve hayirli evlat versin …Amin.Kolaylilar dilerim.

[yuziap]

kardeşim allah yardımcın olsun bende seninle aynı durumdayım.hatta belkide daha kötüyüm.borç batağına saplandım.evimin kirasını bile ödeyemez durumdayım.allah harama bulaşmadan ödemeyi nasip eder inşallah.sende bana dua et kardeşim

[yldz25]

sağolun kardeşlerim daha mesajımı yazalı altı dakika olmuşken mesaj yazmanız beni çok sevindirdi ve inanınki gözlerim yaşararak tüylerim ürpererek dualarınıza amin dedim ve sizlere de dua ettim Allah (C.C) kendi rızası için hiç karşılık beklemeden birbirine dua eden dua dostlarının tümünün dualarını kabul etsin ve yardım etsin kardeşlerim Allah(C.C.) razı olsun Allah'a Emanet olun…

[yusra]

Allah yardımcın olsun.maddı ve manevı butun sıkıntılarını gıdersın.hayırlı ,salıh evlatlar nasıp etsın.darda koymasın senı ve aileni.(amin)

[zehram]

allah yardımcınız olsun..rabbim herkese hayırlı rızıklar versin..3 ayetül kürsi okuyorum..

[yldz25]

"Her kim duâlarının kabûlünü, gam ve üzüntülerinin def olup kaldırılmasını arzu ederse sıkıntıda bulunanların imdâdına yetişsin." Hadis-i Şerif

Bu siteye içlerindeki yangını bir an olsun hafifletmek için giren mümin kardeşlerimizin tüm dualarını Allah'u Teala kabul buyursun. Sıkıntılarını gidersin bizleri de onların imdadına yetişmiş kabul etsin inşallah. Hepimizi tez vakitte hayırlı ferahına çıkarsın. AMİN.

[sudemeral]

AMİN AMİN AMİN

Yarabbim Yıldız kardeşimizin tüm maddi ve manevi sıkıntılarını gider. İki cihanda yardımcısı ol. AMİN AMİN AMİN

[yldz25]

Bir sitede karşılaştığım güzel bir hikayeyi sizlerle paylaşmak istedim çok anlamlı Allah tüm borçlulara ödeme kolaylığı nasip etsin inşallah.

Kendisini karşılayan sekretere; Nazif Beyle görüşmek istediğini söyledi. Bunun üzerine sekreter birden ciddileşti: "Nazif Bey mi?" dedi. "Evet, Nazif

Bey!" diye cevap alınca, hüzünlü bir ses tonuyla "Nazif Bey sizlere ömür

efendim, onu kaybedeli dört yıl oldu." dedi. Hiç beklemediği bu haberle bir

acı saplandı yüreğine. "Ya, öyle mi.?" diyebildi sadece. Hicranlı bir

suskunlukla bir müddet öylece kalakaldı. Gözlerine hücum eden yaşlar

yanaklarından süzülüp göğsüne damladı. Kendisini toparlayıp

"Onun adına görüşebileceğim bir yakını var mı acaba?" diye sordu. "Evet

var,

oğlu Selim Bey….". Titrek bir sesle "Öyleyse Selim Beyle görüşebilir

miyim?" dedi. Görevli hanım, insanda saygı uyandıran bu kibar beyefendiye,

"Selim Bey oldukça meşgul bir insan, randevusuz görüşmek pek mümkün

olmuyor;

ama ben yine de kendisine bir haber vereyim." dedi ve telefona yöneldi..

Sonra "Kim diyelim efendim?" diye sordu. "Kendimi ona ben tanıtmak

istiyorum

kızım." cevabı üzerine sekreter dahili telefonu çevirdi. Daha sonra

mütebessim bir çehreyle, "Selim Bey sizinle görüşmeyi kabul etti, lütfen

beni takip edin." dedi. Beraber merdivenden çıktılar. İnce bir zevkle

döşenmiş geniş bir salondan geçip büyük bir kapının önünde durdular,

sekreter kapıyı açarak, 'Buyurun!' dedi. O da içeri girdi. Kendisini ayakta

bekleyen vakur ve mütebessim gence doğru hızlı adımlarla yürüdü, elini

uzatarak, "Merhaba, ben Prof. Dr. Mehmet Baydemir." dedi. "Bendeniz de

Selim

Cebeci. Lütfen buyurun, oturun." dedi, genç iş adamı.

Mehmet Bey, kendisine gösterilen yere oturur oturmaz: "Yirmi üç yıl, tam

yirmi üç yıl. Vaktiyle bana burs verip okumama vesile olan insanın elini

öpmek için bu ânı bekledim." dedi ve dudakları titredi, gözleri doldu. "Ama

o büyük insanın elini öpmek nasip değilmiş, bunun için ne kadar üzgünüm

anlatamam." Yaşarmış gözlerini kuruladıktan sonra Selim Beye döndü: "Fakat

en azından o büyük insanın mahdumunun elini sıkmaktan da bahtiyarım."

Misafirin bu sözleri üzerine Selim Bey yerinden fırladı, kulaklarına

inanamıyordu. Kelimelerinin her biri birer hayret nidâsı gibi dizildi

cümlelerine: "Mehmet Baydemir demiştiniz değil mi, Tosyalı Mehmet Baydemir

mi?" Profesör, delikanlının bu heyecanlı haline bir anlam veremeyerek

başıyla "Evet" dedi. Bunun üzerine Selim Beyin gözleri sevinçle parladı.

"Babamla sizi uzun yıllar aradık; ama bulamadık." dedi.

Profesörün yanına gelerek iki eliyle elini tuttu, candan bir dost gibi

sıktı

ve "Sizi karşıma ALLAH çıkardı." dedi. Bu sözler profesörü çok şaşırtmıştı.

"Uzun yıllar beni mi aradınız? Peki ama neden?" dedi. Selim Bey gülen

gözlerle profesöre bakarak "Bizdeki emanetinizi vermek için…" deyince,

profesörün şaşkınlığı iyiden iyiye arttı. "Emanet mi?" dedi. Selim Bey

cevap

vermeden yerine geçip telefonu çevirdi. Karşısındakine "Gelebilir misiniz?"

deyip telefonu kapattı. Mehmet Bey, şaşkın gözlerle Selim Beye bakarken

kapı

çalındı, odaya iyi giyimli bir bey girdi.

Selim Bey ona yanına gelmesini işaret etti, sonra kulağına bir şeyler

fısıldadı. Gelen kişi bir şey söylemeden geldiği kapıya yöneldi. O çıkarken

Selim Bey, misafiriyle tatlı bir sohbete başladı. Sohbetleri koyulaştıkça,

çehrelerindeki şaşkınlık, yerini birbirlerine hasret kırk yıllık ahbapların

yeniden buluşmalarındaki sevinç, samimiyet ve güvene bırakmıştı. Mehmet Bey

yurt dışındaki tahsilinden, araştırmalarından ve yirmi üç yıl boyunca her

yıl büyüyen memleket hasretinden bahsetti. Sonra Nazif Beyin duvardaki

portresini göstererek, "Bu günlerimi şu büyük insana borçluyum." dedi.

"Bana

yalnızca maddî destek vermedi, mânen de beni hiç yalnız bırakmadı. Yurt

dışında tahsil görürken yanlışa her yeltendiğimde hayalen yanımda hazır

oldu. 'Sana bunun için burs vermedim.' diyerek bana istikamet verdi. Ona

her

namazımda dua ediyorum." dedi ve gözlerini Nazif Beyin duvardaki

fotografına

mıhladı. Sonra gözleri portrenin altındaki ilk anda mânâ veremediği diğer

tabloya kaydı.

Son derece şık bir çerçevenin içinde, bazı yerleri yamalı ve tamir görmüş

oldukça eski bir çift çorap duruyordu. Biraz daha dikkatli baktığında

çerçevede bazı cümlelerin de sıralandığını fark etti:

"Bir müddet zeytin yiyeceğiz, sonra…"

Selim Bey, kendisine bir soru sorduğu için başını ona çevirdi; fakat aklı

tabloda kalmıştı. Selim Beye cevap verirken tabloya bir daha baktı. İkinci

cümle de birinci cümle gibi üç nokta ile bitiyordu:

"Bir müddet sabredeceğiz, sonra…"

İyice meraklanmıştı. Bu ilk görüşmeleri olmasaydı, yanına gidip tabloyu

iyice inceleyecekti; fakat bu uygun düşmez, düşüncesiyle yalnızca sohbet

arasında göz ucuyla merakını gidermeye çalışıyordu. Ancak her seferinde

biraz daha artan bir merakın içinde kalıyordu. Üçüncü cümlede:

"Bir müddet yürüyeceğiz, sonra…" diye yazıyor ve altta böyle birkaç cümle

daha sıralanıyordu. Artık aklı hep tablodaydı. Sonunda dayanamayıp, "Selim

Bey merakımı mazur görün. Şu tabloya bir mânâ veremedim."

Selim Bey kendisine has bir gülüş ile misafirine baktı, derin bir nefes

alarak:

"Malumunuz, babam varlıklı bir insandı. Oldukça iyi bir hayatımız vardı.

Sonra ne olduysa her şeyimizi kaybettik. O zenginlikten geriye hiçbir şey

kalmadı. Köşkümüzdeki hizmetçiler de gitti. Yemekleri artık annem

yapıyordu.

Hatırlıyorum da bir sabah, kahvaltıya sadece zeytin koyabilmişti. O zengin

kahvaltılarımıza bedel, yalnızca zeytin… Şaşkınlık içinde, 'Başka bir şey

yok mu?' diye sormuştum. Bu soru karşısında annemin hüngür hüngür ağlayışı

gözümün önünden hiç gitmiyor. Annemin ağlayışına mukabil babam: 'Bir müddet

zeytin yiyeceğiz, sonra…' dedi ve durdu, güçlü bakışlarını üzerimizde

gezdirdi, 'Alışacağız.' dedi. Ve iştahla bir zeytin alıp ağzına attı.

Birkaç

gün sonra haciz memurları gelip köşkümüzü de elimizden aldılar. Kenar bir

mahallede küçük, eski bir eve taşındık. Doğru dürüst bir eşyamız da

kalmamıştı. Annem bezgin bir sesle: 'Bu evde hiçbir şey yok! Burada nasıl

yaşayacağız.' diye haykırdı. Bunun üzerine babam: 'Bir müddet sabredeceğiz,

sonra alışacağız.' dedi . Gittiğim özel okuldan ayrılmış, bir devlet

okuluna

yazılmıştım.

Sabahleyin okula servisle gitmeyi umarken, babam elimden tuttu, 'Bu ilk

günün, okula beraber gideceğiz.' dedi. Yürümeye başladık. Okul oldukça uzak

gelmişti bana, yorulup geride kaldığımı hatırlıyorum. Babam kim bilir hangi

düşüncelere dalmıştı. Geride kaldığımı fark etmemişti. Biraz sonra fark

edince bana döndü. İsyan dolu bakışlarımı yüzünde gezdirdim. Bir an bana

ızdırapla baktıktan sonra, yanıma geldi. Bir şey söylemesine fırsat

vermeden, kızgın aynı zamanda nazlı bir tavırla, 'Yoruldum.' dedim. Babam

oldukça sakin bir şekilde: 'Bir müddet yürüyeceğiz, sonra alışacağız.'

dedi.

Babam her sabah erkenden çıkıyor, geç saatlerde ancak dönüyordu. Döndüğünde

ise küçük odaya çekiliyor, bazen saatlerce orada kalıyordu. Çoğu zaman

buradan gözyaşları içerisinde çıktığını görüyordum. Bir gün, merakıma

yenilip babamın küçük odasına girdim. Yerde bir seccade, seccadenin

üzerinde

de bir tespih vardı. Duvarda ise Arapça bir ibarenin altında şu yazı vardı:

'ALLAH borcunu ödeme niyetinde olanın kefilidir.' Babamın dediği gibi oldu,

zor da olsa zamanla alıştık. Bu hal birkaç yıl sürdü. Bir gün babam eve çok

farklı bir yüz ifadesiyle geldi. Ağlamaklı bir yüz ifadesi vardı. Her

birimize bir paket getirmişti. Köşkten ayrıldığımız günden beri ilk defa

paketlerle eve geliyordu. Bizi bir araya topladı. 'Bugün, benim için ne

mânâya geliyor biliyor musunuz?' dedi, kelimeleri boğazına düğümlendi,

gözlerine yaşlar hücum etti. Sözlerini kesmek zorunda kaldı. Her birimize

hediyelerimizi teker teker verdi ve bizi ayrı ayrı kucaklayıp

yanaklarımızdan öptü, kendisi de bir koltuğa o turdu. Cebinden gazeteye

sarılı bir şey çıkardı. O sırada da ağlıyordu. Hepimiz şaşkınlık içinde

babama bakıyorduk. Gazeteyi açtı, içinden bir çift yeni çorap çıkardı. Bu

gözyaşlarıyla, bir çift çorabın alâkasını kurmaya çalışırken babam,

beklemediğimiz bir şey yaptı. Çorabı burnuna götürdü, kokladı, kokladı.

Arkasından hıçkırarak ağlamaya başladı.

Hepimiz şok olmuştuk, tek kelime bile söylemeden bekledik. Babam nihayet

kendisini topladı ve 'Bir zaman önce, büyük bir borcun altına girmiştim.

Borcumu ödeme niyetiyle yeniden çalışmaya başladığım zaman kendi kendime

'bütün kazancım, borçlarımı ödeyinceye kadar alacaklılarımın hakkıdır.

Onların hakkını vermeden ayağıma bir çorap almak bile bana haram olsun.'

demiştim. Bugün ise, ALLAH'ın yardımıyla, borcumu bitirdim. Artık kimseye

tek kuruş borcum kalmadı." dedi. Sonra gözyaşları içinde ayağındaki

çorapları çıkarıp yeni çoraplarını giydi. Ben de o eski çorapları hem aziz

bir baba yadigârı, hem de bir ibret nişanesi olarak sakladım. Bu çoraplar

her gün bana: 'Paralarını ödeyinceye kadar bütün kazancım alacaklılarının

hakkıdır.' diyor".

Selim Beyin bakışları bilinmez âlemlere dalarken o, nemlenen gözlerini

kuruladı, sonra dönüp duvardaki siyah-beyaz fotografa hayran hayran baktı.

"Babanız sandığımdan da büyükmüş Selim Bey. Ben olsaydım öyle müreffeh bir

hayattan sonra anlattığınız gibi bir darlıkta, herhalde çıldırırdım." Selim

Beye döndü ve "Siz ne yapardınız?" diye sordu. Selim Bey kendisine has

tebessümü ile: "Bir müddet zeytin yerdim, sonra…" dedi ve gülümsedi. O

sırada kapı çalındı, biraz önceki beyefendi elinde bir kutuyla içeriye

girdi. Kutuyu Selim Beyin masasına bırakıp çıktı. Selim Bey yerinden kalkıp

kutuyu alarak Mehmet Beye uzattı. 'Buyurun, yıllarca size vermek

istediğimiz

emanetiniz.' dedi. Mehmet Bey bilinmez duygular içerisinde kutuyu açtı.

İçinden kadife bir kese çıktı. Keseyi açıp içini kutuya boşalttığında

merakı

iyiden iyiye arttı. Keseden birkaç tane cumhuriyet altını ile bir not

çıkmıştı. Mehmet Bey hassasiyetle katlanmış kâğıdı açıp okumaya başladı.

Sevgili Mehmet Bey oğlum,

Bazen istediğimizi yaparız, çoğu zaman da mecbur olduğumuzu… Tahsil

hayatınız boyunca size burs vermeyi taahhüt etmiştim. Ancak eğitiminizin

son

altı ayında size burs verme imkânını bulamadım. Bir müddet sonra

imkânlarıma

yeniden kavuştum; lâkin bu sefer de size ulaşamadım. Dolayısıyla size

borçlandım ve borçlu kaldım. Eğer böyle bir borcu gözyaşı ve ızdırapla

ödemek mümkün olsaydı, ben bu borcu fazlasıyla ödemiş olurdum. Zira sevgili

oğlum, bu altı aylık zaman diliminde bursunu verememenin ızdırabıyla kaç

gece ağladım onu Rabb'im bilir. Her neyse, bursunuzu tarihlerindeki

değeriyle altına çevirdim. Bu altınlar sizindir. Bunlar elinize

ulaştığında,

borçlarımın tamamını ödemiş olacağım.

Sevgilerimle, Nazif Cebeci.

Mehmet Bey neye uğradığını şaşırmıştı. Bu büyük insanın yüceliği karşısında

bir çocuk gibi yalnızca ağlıyor, ağlıyordu. Selim Bey de bir hayli

duygulanmıştı. Onun da yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Bir ara yaşlı

gözlerle babasının siyah-beyaz portresine baktı. Kendisine yıllarca hüzünle

bakan gözleri, bu sefer sevinçle bakıyor gibiydi

[Cihan]

'ALLAH borcunu ödeme niyetinde olanın kefilidir.

YA ALLAH YA ALLAH YA ALLAH YA ALLAH YA ALLAH YA ALLAH YA ALLAH…

[ARIN]

RABBİM MADDİ MANEVİ HUZUR VERSİN.

[selin44]

dualarım seninle biran önce sıkıntılarından kurtulursun kardeşim

[Sevgi]

ALLAH YARDIMCINIZ OLSUN RABBİM HAYIRLI RIZIK KAPILARI AÇSIN İNŞALLAH

[yldz25]

Amin Allah(C.C.)razı olsun tüm darda olanlarada bizlere yardım etsin inşallah. AMİN.

[Yazar]

Yazılar