Ne zaman bilmem yarabbim yerleşmiş yüreğimize umut... Hz. Adem'le Hz. Havva'dan bu yana mı, daha ezeli var mı? Açtık gözümüzü yaşamaya coştuk binbir umutla. Büyüyecektik kanat çırpacaktık hayata.
Yarına bakmak için yaşamak için damarlarımızda yüreğimizde çağlayan nedir ki başka Yarabbim. Yoksa nasıl dayanırız zorluklara, hastalığa, ayrılığa, açlığa, susuzluğa...
Hz. Adem yasak meyveyi yiyince, cennetten çıkınca gözyaşlarından boyuyla bir otlar biter. Nedir feryadındaki sır? Gelmedi mi umutla beklediği? Uzanmadı mı affı mağfiret eli? Adem atamız ağlamasaydı umutlanmasaydı affedilmeseydi ya bizim halimiz nice olurdu Ya Rabb.
Bağladım Yarabb gönlümü umuda. Affına mazhar olacağıma, beni bana bırakmayacağına, ben Sen'i andıkça Sen'in de beni anacağına, ben Seni sevdikçe Senin de beni seveceğine...